Nadat in de eerste ronde van de presidentsverkiezingen, op 31 mei, de gematigde en een paar fatsoenlijke kandidaten zijn afgevallen, blijven we over met de twee uitersten. De kandidaten van links en extreem rechts gaan naar de tweede ronde en zondag 21 juni wordt bekend wie president wordt: de kandidaat van de zittende president Gustavo Petro, Ivan Cepeda of de outsider in de politiek, advocaat en zakenman uit de Kuststreek, Abelardo de la Espriella.
Door: Nico Verbeek
Dat is een weinig aantrekkelijk perspectief, want nu moeten we gaan kiezen tussen lood om oud ijzer, zoals dat vroeger in de parlementaire politiek in Nederland heette als er geformeerd moest worden. De Colombiaanse kiezers hebben zich, zoals tegenwoordig overal in de wereld, laten meeslepen in een zinloze polarisatie, gestimuleerd door de sociale netwerken, de leugens, de influencers en, niet te vergeten, de schaamteloze inmenging in de politieke campagne door de zittend president, Gustavo Petro.
In verschillende media in Nederland werd aan de vooravond van de eerste ronde van de presidentsverkiezingen een aantal malen bericht over de situatie in Colombia. Wat opvalt bij de berichtgeving was dat die voortkwam uit een opvallend subjectieve bevoordeling van de zittende, zogenaamd linkse regering van Gustavo Petro, of was gefabriceerd met informatie afkomstig van bronnen zonder kennis van de situatie in Colombia.
In ieder geval geen woord over het destructieve en schandalige beleid van de huidige populistische president Petro en zijn zogenaamde ‘Totale Vrede’. Dat beleid van totale vrede was een totaal fiasco, zoals zelfs vroegere medestanders van de president en iedereen die enig verstand van zaken heeft, ruiterlijk erkent. Toch wil de kandidaat van Petro, Ivan Cepeda, dat beleid nog eens vier jaar voortzetten. En dat zou niet minder dan een ramp van apocalyptische proporties zijn…
Ik erken dat de guerrillastrijd ooit begon met idealistische motieven, de Theologie van de Bevrijding, de verheffing der volkeren en zo meer. Maar het is onvermijdelijk: als je te lang guerrillero blijft, dan word je vanzelf een crimineel. Die gewenste veranderingen komen maar niet en ondertussen moet er toch brood op de plank komen en dat gaat dan via afpersing, drugshandel en illegale mijnbouw.
De guerrilla van de ELN bestaan al meer dan zestig jaar. Hoeveel ellende ze hebben veroorzaakt is met geen pen te beschrijven. Ze zijn in meer dan de helft van hun bestaan in zogenaamde onderhandeling geweest met verschillende presidenten en nooit hebben ze de bedoeling gehad de wapens neer te leggen. Veel retorica en valse beloftes over de aanstaande vrede, en ondertussen maar bommen leggen, burgers en soldaten vermoorden en afgelegen dorpen terroriseren.
Van 2010 tot 2016 vonden succesvolle onderhandelingen plaats tussen de (conservatieve) regering van Juan Manuel Santos en de toen grootste guerrillagroepering, de FARC. Die werden afgesloten met een vredesakkoord en de guerrillero’s legden de wapens neer. Helaas besloot een kleine groep toch door te gaan met de ‘revolutionaire’ strijd, al was er weinig revolutionairs meer aan. En daarom hebben we nu ‘dissidente’ groepen van de FARC die op talrijke plaatsen in het land doorgaan met het plegen van misdaden, maar van een revolutionaire of politieke strijd is helemaal geen sprake.
Het meest kwalijke in de berichtgeving in Nederland is een valse tegenstelling. Links wil onderhandelen over vrede en rechts (en de rest van het politieke spectrum) wil alleen geweld gebruiken. Maar… de onderhandelingen die leidden tot het akkoord in 2016 van de vorige regering waren methodisch, goed gepland en werden uitgevoerd door verstandige mensen. Ze leidden tot een (gedeeltelijke) vrede. En die onderhandelingen werden gevoerd door personen van verschillende politieke partijen, de meesten gematigd, in ieder geval geen linkse politici of aanhangers van de latere president Petro.
De linkse president Gustavo Petro dacht dat hij dat ook wel kon, over vrede onderhandelen. Daarom begon hij in 2022 met het plan van de zogenaamde Totale Vrede. Maar hij wilde met alle geweldsgroepen onderhandelen, zonder enige voorwaarde vooraf. Het maakte ook niet uit of ze guerrillero’s waren, of alleen maar zeiden dat te zijn, of dat ze ‘gewone’ criminelen waren. Iedereen mocht meedoen.
Aan al die groepen werden geen enkele voorwaarden vooraf gesteld, er was geen enkele controle om te zien of ze zich hielden aan gemaakte afspraken. Er was ook geen juridisch raamwerk, er werd niks gevraagd van de criminelen en die mochten ondertussen ook gewoon hun gang gaan: aanslagen plegen, bevolking afpersen, boeren vermoorden. Het was gewoon een slag in de lucht.
Wel is het resultaat dat, door alleen maar in alles toe te geven, die geweldsgroepen ondertussen twee keer zo sterk zijn geworden. Dat geldt voor zowel de zogenaamde guerrilla als voor de Clan del Golfo, de erfgenamen van de paramilitairen. Geschat wordt dat gedurende de periode van de laatste regering het aantal personen dat actief is bij de illegale groepen, ongeveer is verdubbeld, tot rond de 27.000 personen.
Ivan Cepeda, de linkse kandidaat, opzichtig en uitbundig gepromoot door de zittende regering, is een van de architecten van deze Totale Vrede, en hij heeft laten doorschemeren dat hij dit rampzalige beleid, met een paar kleine aanpassin
gen, gewoon wil voortzetten. Mocht Cepeda winnen en de ‘Totale Vrede’ voortzetten, dan wordt Colombia opnieuw een failed state, en zijn we weer terug in de jaren negentig…
De rechtse kandidaat De Espriella staat in de traditie van populistische demagogen als Javier Milei in Argentinië of Nayib Bukele in El Salvador en zijn campagne is gebaseerd op de terugkeer naar conservatieve waarden, het herstel van de orde in het land, en vooral een kruistocht tegen het verderfelijke en rampzalige beleid van de regering van Gustavo Petro.
Deze regering werd de eerste, echt linkse regering genoemd, en werd trots aangekondigd als de regering van ‘de verandering’. Veel veranderde er inderdaad in die vier jaar – alles behalve het cliëntelisme, de vriendjespolitiek en de cijfers van de corruptie die in de ‘gobierno del cambio’ tot eenzame hoogtes stegen. En Petro liet zich weinig gelegen liggen aan de grondwet van 1991 of de democratische instellingen die hij op allerlei mogelijke manieren probeerde onderuit te halen. Weinig democratisch, die progressieve en linkse populist Petro…
En dus moeten de veertig miljoen Colombiaanse kiesgerechtigden aanstaande zondag kiezen voor de voortzetting van dit rampzalige beleid of voor een onbekende rechtse populist die wel eventjes orde op zaken komt stellen, maar nog nooit enige verantwoordelijkheid voor regeringszaken heeft gehad, een grote gok in ieder geval…
Meer nieuws
Verkiezingen in Colombia: De tweede ronde