Goede vraag nietwaar? Waarom mag de FARC wel in de regering en ISIS dan niet? Wellicht omdat de FARC wél bereid is om haar wapens definitief neer te leggen. Maar goed, dat bedoel ik hiermee niet te zeggen. Je hebt het al in de gaten, ik provoceer een beetje met deze titel omdat ik met verbijstering de punten van het akkoord heb gelezen. En deze zijn op zijn zachtst te zeggen, bizar te noemen.
Laten we beginnen met een stukje geschiedenis. Zo ging het vroeger. De FARC stond synoniem voor alles wat slecht was in Colombia. Zij zaaide dood en verderf op met name het platteland en brandde dorp na dorp plat. Met hun ontvoeringen, moordpartijen, verkrachtingen van vaak jonge meisjes en aanslagen waren zij dé nachtmerrie voor iedereen. In de steden vonden deze misdaden ook plaats, maar vaak in de vorm van het plaatsen van bommen op transportmiddelen en gebouwen. De ontelbaar strafbare feiten die dit roverszooitje heeft begaan zou afgelopen zondag beklonken kunnen worden met een cadeau voor de FARC. Namelijk: vrijheid, strafontloping én een plaats in de regering.
Even voor de duidelijkheid: er zaten bij de FARC ongeveer 6421 gedwongen rekruteringen. Deze dames en heren werden gedwongen om de meest vreselijke dingen te doen. Hierbij werd niets en niemand ontzien. Zwangere vrouwen werden opengesneden, en de foetus in brandende huizen gegooid en er werden ‘stropdassen’ uitgedeeld bij de vleet. Wanneer zij het plattelandsleven overnamen om hier cocaplantages van te maken, kwam de regering in actie. Zij stuurden vliegtuigen de lucht in die dodelijke gif over de planten spoot. Waar de regering dan niet aan dacht, of niets om gaf, was het feit dat zij vaak onschuldige mensen blijvende schade toebracht. De mensen op de landerijen die het gif inademden kregen ernstige longproblemen. Verschillende mensen en kinderen kampen hier vandaag de dag nog mee.
Het Colombiaanse volk is kwaad. Dat begrijpt de regering niet. Dat begrijpt de buitenwereld niet. Overal ter wereld fronste men de wenkbrauwen van onbegrip toen bekend werd dat de uitslag van het referendum negatief was. Dit terwijl aanvankelijk een referendum volgens de grondwet niet per se hoeft. Maar Santos was echter zo zeker van zijn zaak dat hij zelfs aangaf dat dit referendum, anders dan in Nederland, wél bindend zou zijn. Volgens het volk was Santos bezig met een schijnvertoning om zoveel mogelijk belangrijke mensen uit het buitenland naar Colombia te halen om getuige te zijn van deze historische gelegenheid, maar dit mocht niet baten. Het volk geeft geen moer om uiterlijke “politieke schijn”, en geeft zeker niet om afgezanten uit andere landen zoals Spanje, maar ook Nederland.
Als je goed kijkt naar de punten, kan het niet zo zijn dat de FARC-strijders vrijuit gaan en gaan zetelen in het parlement. Dat zou inderdaad hetzelfde zijn als men ISIS of de SS de politiek in zou sturen, alvorens hen hun daden te vergeven en te vergeten. Als klap op de vuurpijl geef je per strijder ook nog een zak geld mee, zodat zij direct weer deel kunnen nemen aan de maatschappij. En ja, dit was aanvankelijk allemaal de bedoeling als dat verdraaide “klootjesvolk van Colombia” geen roet in het eten had gegooid.
Hoe nu verder? Nu Rodrigo Londoño Echeverri en president Santos hun aspiraties voor de nobelprijs voor de Vrede in de koelkast kunnen zetten kunnen zij zich hopelijk snel wenden tot de onderhandelingstafel. Santos zal duidelijk en letterlijk met het mes op tafel moeten gaan onderhandelen, wil hij het Colombiaanse volk mee willen krijgen. Dat betekent dat het volk strengere en directe straffen wil zien voor de daden die tegen de mensheid zijn begaan. Hij moet echter haast maken, want aan het einde van oktober verlopen de voorwaarden van het vredesakkoord. Londoño zei echter wel dat de FARC hun wapenstilstand blijven honoreren, maar wat is zijn woord waard?
Luís Ernesto
– Colombiaans.nl