Ze staat s’ochtends vaak vroeg op. Haar rug en spieren zijn meestal wat stijf s’morgens. Dat komt volgens haar door het vele en harde werk dat ze moest doen toen ze nog een jong meisje was. Inmiddels is ze 75 en heeft ze zich met volle overgave op haar nieuwe taak gestort…
“Hmm… Die verdomde telefoon!” bromt ze. Ze heeft al honderd keer gevraagd of ze een andere mobiele telefoon van haar inmiddels gepensioneerde man zou krijgen. Maar dan krijgt ze steeds hetzelfde antwoord: “Ja ja , mevrouw” Ze weet ook wel dat haar man een goedkopere mobiele telefoon zou kopen bij een vriend. En niet moet vragen waar die vriend die telefoon vandaan heeft. “Niet zo’n ingewikkelde!” had ze er nog bij gezegd. Ze moest immers haar dochter kunnen bereiken. Haar dochter is een hardwerkende vrouw.
En trots was ze op haar kleinkinderen die dankzij het harde werk van haar dochter en schoonzoon naar een privéschool kon gaan. Ze rilde bij de gedachte dat háár kleinkinderen naar een openbare school zouden moeten gaan. Nee, ze wist dat haar dochter de juiste keuze had gemaakt. Het was 11:00 uur en ze begon de lunch voor te bereiden. Wat meer weg heeft van een bord met avondeten dan een middagmaal met een broodje kaas en een glas melk.
Ze moest nog iets hebben en na lang zoeken wist ze zeker dat ze het niet meer op voorraad had. Van haar man hoefde ze geen medewerking te verwachten, hij zat zijn krantje te lezen en kwam alleen in actie wanneer zijn bord met eten klaar stond.
Er zat niets anders op dan even snel naar het groentewinkeltje op de hoek te gaan. Waar had ik het geld? Ze vond het terug onderin haar keukenla. Het geld wat haar dochter haar toestopte, immers haar dochter at elke avond met de kinderen bij haar. Na de ontbrekende groente toegevoegd te hebben. Riep ze “Señor“. De man reageerde niet meteen en draaide nog snel een bladzijde om.
Lichtelijk geïrriteerd maar ook een beetje gemaakt zei ze. “Juan, por fa“. Waarna haar echtgenoot lichtelijk van zijn concentratie zei “Si amor, si.”. En de oude baas at braaf zijn bord leeg. Inmiddels was het rond 15:00 uur en het was nu toch wel tijd dat opa in actie moest komen. Maar opa lag zijn siësta te doen. “Juan, de kinderen moeten opgehaald worden”
“Claro” was het antwoord. Maar opa zat nog even te friemelen met zijn telefoon waar hij niet veel van snapte. Waarop oma het zat werd en riep “ahora” Dit was het teken voor opa dat hij niet veel ruimte meer kreeg bij oma. Sjokkend ging hij maar naar zijn auto. Hij riep nog naar oma “Mag ik wel rijden met mijn auto vandaag?” “Siiiii!”, was het antwoord van oma die altijd het ochtendnieuws bekeek en daardoor wist welke kentekens er mochten rijden vandaag. Sommige auto’s met bepaalde kentekens mogen in bepaalde steden, op bepaalde dagen niet rijden namelijk.
Na een uurtje of 2 kwam opa terug met de kleinkinderen. Die erg hard riepen: ¡ abuelita !. Waarop ze reageerde: “mi amores”. “Hoe was jullie dag?” De kinderen vertelde ronduit. Opa, die nog vloekte op het chaotische verkeer en rommelige wegen ging even rusten op zijn bed. Als de kleinkinderen er waren leefde oma helemaal op en begon met vreugde aan het avondmaal. En abuelita kon weer rustig van haar oude dag genieten.
– Carlo
Colombiaans.nl
foto publimetro