De negende etappe van de Tour de France 2017 is gewonnen door een Colombiaan. De 30-jarige Rigoberto Uran zegevierde in een dramatisch verlopen, zeer zware bergrit. Op de streep versloeg de kopman van de Cannondale ploeg de Fransman Warren Barguil met een banddikte. Barguil stak zijn arm in de lucht en waande zich een aantal minuten winnaar, maar de finishfoto liet anders zien.
De rit, door veel kenners aangeduid als koninginnenrit van La Grande Boucle, ging over liefst zeven gecategoriseerde bergen. Drie hiervan ging over zogenaamde Hors Categorie klimmen. De Col de la Biche, de Grand Colombier en de Mont du Chat, waren de beklimmingen in die zwaarste categorie.
Na een week lang door de Franse hitte, is er vandaag plaats voor wat afkoeling en vooral regen. De koers is nog maar een paar kilometer onderweg als Manuele Mori en Robert Gesink (gisteren nog tweede in de rituitslag) al vallen en de koers moeten verlaten. De afdaling van de grote cols waren al als gevaarlijk bestempeld, maar met de regen wordt dat nog een stuk enger.
Een grote groep van een man of 40 rijdt voorop als de eerste valpartijen in de afdaling van de Col de la Biche al zorgen voor oponthoud. Een aantal renners valt letterlijk weg uit de kopgroep en ook in het peloton zorgt de afdalingen voor slachtoffers. Geraint Thomas (Sky), de nummer twee in het klassement en tevens de luitenant van geletruidrager Christopher Froome, gaat in diezelfde afdaling onderuit. Hij moet de koers verlaten met een gebroken sleutelbeen.
Terwijl de laatste en beslissende Mont du Chat klim opdoemt, zit Barguil nog in een kopgroep met een tiental belagers. Snel kiest hij echter het hazenpad en blijkt hij de sterkste van de groep avonturiers die de hele etappe al voorop rijden. Tot aan de top houdt de Fransman van de Giant ploeg alleen vooraan stand. Daarachter regent het aanvallen in de groep van de favorieten. Drievoudig Tourwinnaar en topfavoriet Froome komt niet van zijn naaste belagers af en Uran (in 2013 tijdens de eerste Tourzege van Froome in 2013 nog knecht van de Brit) blijft ook uitstekend volgen.
De klimmerscapaciteiten van de in Urrao geboren Colombiaan hebben nooit ter discussie gestaan. Hij werd tweemaal tweede in de Giro ‘d Italia (2013, 2014) en eindigde ook al eens hoog in de tabellen bij grote heuvelklassiekers als Luik-Bastenaken-Luik (5e in 2011) en de Ronde van Lombardije (3e in 2008, 2012 en 2016). De laatste jaren zien we Uran echter niet de progressie maken als klassementsrenner die velen hadden verwacht. Hij werd, voor zijn toen nieuwe ploeg Cannondale, nog zevende in de Giro van 2016, maar verder bleven grote resultaten uit. Uran staat voor de start van deze Tour de France 2017 wel als kopman van zijn ploeg te boek, maar weinigen hadden er rekening mee gehouden dat hij met de beste vijf klimmers mee omhoog zou kunnen.
Samen met Froome, Porte, Aru, Fuglsang, Martin en Bardet komt Uran boven op de laatste col, de Mont du Chat. De afdaling is steil en gevaarlijk. Veel renners kennen hem nog van de Dauphiné, eerder dit jaar. Hoe gevaarlijk blijkt nog niet halverwege de afdaling, als het tv-publiek ineens Richie Porte (BMC, 3e in het klassement) over de kop ziet stuiteren, zo tegen een rotswand aan. Daniel Martin, de Ier van Quick-Step en de nummer 4 in het klassement, kan geen kant op en katapulteert over de Australiër Porte heen. Porte wordt per brancard afgevoerd, Martin staat wonder boven wonder weer op en verliest (slechts) een minuut.
Met Froome, Aru en Fuglsang rijdt Uran de rest van de afdaling naar beneden. Barguil rijdt nog een halve minuut voor de favorieten en Bardet, de Fransman met klassementsambities (vorig jaar 2e) gaat in het laatste stuk van de afdaling op zoek naar zijn landgenoot. In het laatste pukkeltje, net nadat de renners beneden zijn, knalt hij over de zichtbaar moegestreden Barguil heen en heeft hij nog twaalf vlakke kilometers te gaan. Tot op drie km van de finish lijkt Bardet gewonnen spel te hebben. De samenwerking tussen de mannen daarachter verloopt echter soepel en samen rekenen ze Bardet weer in.
Wat volgt is een sprint met zes man. Uran is op papier relatief rap in een sprintje, maar ervaart een probleem met zijn versnellingsapparaat. Hij heeft nog maar twee, hele zware versnellingen over. Als hij de sprint nog wilt winnen, zal dat op een monsterlijk zwaar verzet moeten. Een uitdaging voor de beenspieren die al zo ontzettend veel hebben moeten geven
Barguil, die toch zijn wagonnetje nog heeft weten aan te haken bij de favorieten en de laatste kilometers aan de staart van het groepje heeft gehangen, komt op 300 meter van de meet als een duveltje uit een doosje uit het wiel van Uran. Die op zijn beurt met zware pedaalslagen, net de vroege aanzet van Fuglsang heeft weten op te vangen. Uran smijt zich op het laatste moment nog naast de Fransman en gooit met een uiterste krachtsinspanning zijn voorwiel op het allerlaatste moment nog voor het voorwiel van zijn Franse belager die op zijn beurt echter zijn arm in de lucht steekt. Rigoberto is tweede, denken we allemaal. Barguil huilt al tranen met tuiten. De hele dag heeft hij op kop gereden en, ondanks dat hij is teruggepakt, wint hij nu toch de etappe. Tenminste, dat denkt hij een minuut of vijf. De finishfoto wijst echter anders aan. De dikte van een racefietsband is het verschil. Rigoberto Uran boekt zijn eerste etappezege in de Tour!
Na deze chaotische rit is de 30-jarige Uran ook ineens de nummer vier in het klassement. Achter Froome, Aru en Bardet. Kenners hadden de Colombiaan wel in de top 15, misschien in de top 10 verwacht, maar dachten toch echt dat die andere Colombiaan, Nairo Quintana, de kastanjes voor de Zuid-Amerikanen uit het vuur zou moeten halen. Quintana kon het tempo van de favorieten echter niet volgen en zo lijkt Rigoberto Uran ineens de verrassende nieuwe hoop van de Colombianen. Hij staat nog binnen de minuut van geletruidrager Froome en de Tour is nog lang (hij eindigt op zondag 23 juli, traditiegetrouw op de Champs-Élysées in Parijs). Morgen volgt een rustdag en de volgende afspraak voor de klassementsrenners is donderdag. Dan eindigt de rit, na beklimmingen over o.a. de Col de Manté, Port de Balès en Col de Peyresourde, bovenop de Peyragudes. Benieuwd hoe Uran zich daar weet te presenteren. De ritzege is in elk geval binnen.
Tekst: Marc Mispelblom
foto Taddir