Ondertussen vindt in Havana er sinds 2012 nog steeds de onderhandelingen plaats tussen de regering van Colombia en de FARC. De onderhandelingen tussen Santos en Rodrigo Londoño (alias Timochenko) schijnen de eindfase te benaderen maar dat de laatste loodjes het zwaarste wegen, nemen zij wel heel letterlijk.
23 maart: Het vredesakkoord zou getekend worden, maar vooraf werd dit al als ‘onhaalbaar’bestempeld. Beide partijen gaven elkaar de schuld maar duidelijkheid hierover kwam er niet echt. Het volk reageerde uiterst furieus en bestempelde beide partijen als ‘partijen met dubbele agenda’s’.
In het langslopende conflict in Zuid-Amerika, dat wordt bemiddelt door Noorwegen en Cuba, zei Noorse minister van Buitenlandse Zaken, Børge Brende afgelopen dinsdag het volgende: ‘De regering van Colombia en de FARC maken nu goede vorderingen in hun vredesoverleg’. ‘Dit zal spoedig het einde inluiden van het langstlopende conflict van Zuid-Amerika’.
Ongeloofwaardig. Dat maakte Santos zichzelf door eerst met droge ogen te beweren dat het op 23 maart 2016 het conflict zou eindigden. Zo werd amnestie bedwongen door de strijders van de FARC. De tijd die er volgde bleef het lang stil. Santos kondigde een aantal weken voor de deadline aan dat 23 maart niet gehaald zou worden. Later zou het conflict worden beëindigd op 4 juni 2016 maar werd ook niet gehaald. De laatste punten van de onderhandeling verlopen uiterst vermoeiend. Wie heeft schuld van wat? En wat gebeurt er met de schuldigen, en wie worden er vrijgesproken en kan terugkeren in de Colombiaanse maatschappij?
Waar loopt het stuk?
Dat is de vraag van deze soap in Havanna. Er werd in 2012 een zogenoemde ‘waarheidscommissie’ aangesteld die de daden en slachtoffers van de FARC in kaart zou brengen. Hier werd in meegenomen dat de slachtoffers van de FARC een schadevergoeding zouden krijgen. Ook de strijders die verantwoordelijk waren voor daden tegen de mensheid zouden voor het gerecht worden gebracht. Er zou een strafverlichting komen voor FARC-strijders die hun daden zouden bekennen, zij zouden maximaal 8 jaar celstraf krijgen. Dat waren toendertijd een paar van de overeenkomsten die president Santos met FARC-baas Londoño had afgesproken. Daarnaast zouden de onderhandelingen maximaal 6 maanden in beslag nemen. Maar ondertussen zijn deze al meer dan ruimschoots verstreken.
De bevolking volgde de ontwikkelingen destijds op de voet en met veel opwinding en enthousiasme. Nu staat de mening van de bevolking er een stuk sceptischer tegenover. Maite Hontelé noemde het ook al in het interview met Colombiaans.nl. ‘Als de FARC ophoudt te bestaan, welke gewapende groepering zal er dan opstaan?’ Een bewoner uit het Noordwesten zegt hier wel mee eens te zijn, maar zegt ook op dit moment juist beschermt te worden door de FARC. Zij telen coca en bananen voor onder andere de FARC. Zij verdienen zelf op deze manier iets aan hun landgoed maar moeten hierover ook belasting betalen aan de FARC. In ruil hiervoor krijgen zij bescherming.
Het is te hopen dat men in Havanna zeer spoedig het vredesakkoord definitief kan ondertekenen. De FARC heeft al aangekondigd hun kindsoldaten naar huis te sturen. Wat hier precies van waar is, valt nog te bezien. Maar dat er iets moet gebeuren na 52 jaar is wel duidelijk. Op dit moment zijn beide partijen het over 4 van de 6 punten eens. Eerder werden zij het eens over onder andere vergoeding voor slachtoffers, drugshandelovergave en landbouwhervormingen.
Het conflict met de FARC (Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia) heeft al meer dan 52 jaar het land in zijn greep. Dit conflict heeft meer dan 220.000 levens geëist en miljoenen mensen ontheemd.
foto: vicenews